قاسم کاہلوانہ
شاعر
میرا محبوب آج میرے گھر آ گیا اے
میرا محبوب آج میرے گھر آ گیا اے
دل دیوانے دا آج حوصلہ ویکھنڑاں اے
جہیڑیاں جگ راتے دی سولی اتے ٹنگیاں رہئیاں
انہاں آکھیں نوں ملدا صلہ ویکھنڑاں اے
سیج سدراں دی ریشم دے وانگوں ویچھا
اتے پھولاں دا تکیہ سجا چھوڑیا اے
خود قدماں اچ بیٹھاں میں ہتھ جوڑ کے
انہوں رنگلے پلنگ تے بہا چھوڑیا اے
دھکے دے کے دکھاں نوں چِک چھوڑیا اے
نال درداں دے تعلق توڑیا اے
متاں مہمان تک کے ناراض ہو پووے
سنجی غربت نوں گھر چوں بھجا چھوڑیا اے
مست نظراں چوں پی کے ڈولاندا پیاں
تائیں تو ڈھاندا پیاں
انہاں بانہیں دا آج آسرا ویکھنڑاں اے
جہیڑیاں جگ راتے دی سولی اتے ٹنگیاں رہئیاں
انہاں آکھیں نوں ملدا صلہ ویکھنڑاں اے
بزم ساقی دے رونق ودھاونڑ کیتے
راگ ایمن دی ٹھمری سناونڑ کیتے
حوراں لیکے ڈھولک رباب آ گئیاں
کجھ شرما کے پردے اچ لکیاں رہئیاں
کجھ احتراماً ادب توں جھکیاں رہئیاں
کجھ مستی دے وچ بے نقاب آ گئیاں
وقت نپ کے ضعیفی نوں کنڈ کر گیا
پریاں ہتھاں تے چا کے شباب آگئیاں
رکھ کے پلکاں دے تھال اچ ماضی دے ورقے
آکھاں آکھاں نوں دیونڑ حساب آ گئیاں
گلاب نرگس چنبیلی جھگڑدے رہے
چنبا ، مروا بھی کجھ دیر لڑدے رہے
ہر دی ضد آئی جو میں ناخدا ویکھنڑاں اے
جہیڑیاں جگ راتے دی سولی اتے ٹنگیاں رہئیاں
انہاں آکھیں نوں ملدا صلہ ویکھنڑاں اے
اونہدی آمد تو لکھ واری صدقے ونجاں
ایہو جملہ پکھو الیندے رہے
حسب توفیق لگدے بازاراں دے وچ
وصل ساڈے دے جھنڈے لویندے رہے
بندے حاسد وی ہوندین ہر شہر وچ
غلط سوچاں دا نقشہ بنڑیندے رہے
اونہدی دولت دا اعتراف کریندے رہے
میری غربت نوں پتھر مریندے رہے
جھاتی پا کے میں چیراں چوں باہر ڈھٹھا
ہر بشر دی زبان چوں سنڑی ہک صدا
اساں کُلی اچ بیٹھا ہویا شاہ ویکھنڑاں اے
جہیڑیاں جگ راتے دی سولی اتے ٹنگیاں رہئیاں
انہاں آکھیں نوں ملدا صلہ ویکھنڑاں اے
میرا محبوب بھولا تے سادا جیا
اے چالاکاں دا شہر ای توں باہر نہ جا
حسن تیرا بجا پر بنام خدا نہ زلفاں ہٹا
نہ جلوا وکھا توںوکھیں سیں ادا
ہوسی خلقت فنا نہ قیامت بنڑا نہ زرا مسکرا
اوہ چپ چاپ چِر تائیں سوچیندا ریہا
میں نپ کے موئیٹنڑ کھلوتا ریہا
باقی خلقت کجا، پنڈا کُٹے ہوا
نالے دیوے صدا، آکھے پردا ہٹا
آج میں قاسم ترا دلربا ویکھنڑاں اے
جہیڑیاں جگ راتے دی سولی اتے ٹنگیاں رہئیاں
انہاں آکھیں نوں ملدا صلہ ویکھنڑاں اے
قاسم کاہلوانہ