راشد ڈوگر
شاعر
ماں جائی دی جُدائی
ٹُر گئی سانوں کلیاں چھڈ کے ، ساڈی ماں دی جائی
کل دی گل اے، اللہ کولوں ساڈے گھر سی آئی
دو گھڑیاں دا ساتھ سی ساڈا ، دو گھڑیاں دے میلے
اک اک کر کے وچھڑے ویکھو، اک ویہڑے وچ کھیلے
بابل دا گھر چھڈ کے اوہنے ، اپنا گھار وسایا
دانا پانی اٹھیا دیسوں ، میں پردیسے آیا
کجھ دن رل کے کھیڈے مَلٌھے ، کجھ دن ہسٌے روئے
رِیت رواج دے ہتھوں ہر کے، فیر نکھیڑے ہوئے
سُفنے وانگوں لنگیا ویلا مُڑ کے ہتھ نہ آوے
نہ ہُن ما پے ، نہ ہُن بچپن، نہ رَتّے نہ ساوے
ماں توں بعد سی اوہ ماں ورگی ، دُکھ سُکھ دی سی سانجھی
اپنا دُکھ اوس آپے جریا، لب تے سی نہ آندی
اوس توں بعد ہنیرا جگ تے، اوہ چانݨ سی ساڈا
ہور وی دُکھ نے ڈِٹھّے راشد، پر ایہ پَھٹ اے ڈاھڈا
راشد ڈوگر