تیتر ڈھیر سریلے ہوسن پنجابی شاعری

انساناں دا کال پیا اے دسدے ہن انسان تے نہیں

انساناں دا کال پیا اے دسدے ہن انسان تے نہیں آدم خور درندے نے سب بستی وچ انسان تے نیں دید لہاظ محبتاں والا پاٹھ پڑھا و دھیاں نوں پتراں نوں تولو پھولو بندے نے حیوان تے نیں کنداں نوں کی حال سناواں کن تے رکھن جیب نیں اکلاپےوچ جیوندیاں رہنا کم کوی آسان تے نیں تینوں اونج تے مان بڑا سی ڈگیاساں تے یار آے جھلیا پکا کرن سی آے بچ گی کدرے جان تے نیں واج پی اک وریہاں بعدتے میرا دل تد ہلیا سی دل تے میں کج بیٹھا ساں کوی کھلیا روشن دان تے نیں کیوں ربا تتی وا نے وی کدی چھڈیا میرا کھیڑا نیں میں تیرا عاجز بندہ ساں کوی تھل کوی چولستان تے نیں کوی بول پاوے تے موت ملے کوی گھٹے سنگ تے پیر پھڑن اے قاضی حشر دیہاڑے توں اینج لگدا اے انجان تے نیں یاراں نال بہاراں ہوندیاں مندا سی جگ بیتی نوں ہڈ بیتی تک تے بول رضا ہن یاری دا ارمان تے نیں

— سجاد رضا