ماں جائی دی جُدائی — راشد ڈوگر
شاعر
ماں جائی دی جُدائی
ٹُر گئی سانوں کلیاں چھڈ کے ، ساڈی ماں دی جائی
کل دی گل اے، اللہ کولوں ساڈے گھر سی آئی
دو گھڑیاں دا ساتھ سی ساڈا ، دو گھڑیاں دے میلے
اک اک کر کے وچھڑے ویکھو، اک ویہڑے وچ کھیلے
بابل دا گھر چھڈ کے اوہنے ، اپنا گھار وسایا
دانا پانی اٹھیا دیسوں ، میں پردیسے آیا
کجھ دن رل کے کھیڈے مَلٌھے ، کجھ دن ہسٌے روئے
رِیت رواج دے ہتھوں ہر کے، فیر نکھیڑے ہوئے
سُفنے وانگوں لنگیا ویلا مُڑ کے ہتھ نہ آوے
نہ ہُن ما پے ، نہ ہُن بچپن، نہ رَتّے نہ ساوے
ماں توں بعد سی اوہ ماں ورگی ، دُکھ سُکھ دی سی سانجھی
اپنا دُکھ اوس آپے جریا، لب تے سی نہ آندی
اوس توں بعد ہنیرا جگ تے، اوہ چانݨ سی ساڈا
ہور وی دُکھ نے ڈِٹھّے راشد، پر ایہ پَھٹ اے ڈاھڈا
Maa jaayi di judayi
Turr gayi sanu kalliyan chhad ke, sadi maa di jaayi
Kal di gall ae, Allah kolon sade ghar si aayi
Do ghariyan da saath si sada, do ghariyan de mele
Ik ik kar ke vichhre vekho, ik vehre vich khedde
Baabal da ghar chhad ke ohne, apna ghar vasaya
Daana paani uthiya deson, main pardese aaya
Kujh din ral ke khedde malhe, kujh din hasse roye
Reet riwaj de hathon har ke, fer nikherde hoye
Sufne waangon langeya vela murr ke hath na aave
Na hun ma pe, na hun bachpan, na ratte na saave
Maa ton baad si oh maa wargi, dukh sukh di si saanjhi
Apna dukh oss aape jareya, labb te si na aan'ndi
Oss ton baad hanera jag te, oh chanann si sada
Hore vi dukh ne ditthe Rashid, par eh phatt ae dahdha
شاعر کے بارے میں
شاید شاعر، غالباً ادیب، قریباً ان پڑھ، یقیناً گناہگار،سر بہ خاکِ مدینہ
مکمل تعارف پڑھیں