جھکّڑاں دے وچ رکھ دِتّا اے دِیوا بال پنجابی دا

ورھیاں خود نوں آپے مل نہ پایا میں

ورھیاں خود نوں آپے مل نہ پایا میں گھور ھنیرے لبدھا ساں اک سایہ میں ربا تیری بے پرواہی حکمت تیری کی آکھاں میں کینج دا سی کینج دیاں وچ آیا میں دل دا دارو بنندے رہنا دکھیاں دے بالاں نوں جو پڑھیا پاٹ پڑھایا میں گل پے جاندے اپنی فطرت چھڈدے نئیں نیچاں نوں اے جد وی خوب رجھایا میں اج ملدے نئیں یار تے کل میں لبھنا نئیں جد مٹی وچ اک دن یار سمایا میں کملا ساں اک میں یا ساری دنیا سی روندے ھویاں جگ نوں خوب ھسایا میں او کنڈے تے ہسدا مینوں تکدا سی جنھوں ڈوبدے ڈوبدے پار کرایا میں عشق سمندر ڈونگا دل دے اندر سی تایوں اہدا بھید کتھے نہ پایا میں کدھ تے بیٹھا کاگ سی تیرے آون دا کھورے کس بھلیکھے یار اُڈایا میں سدھراں دا اک میلہ لا یا فیر رضا اکلاپے وچ بہہ کے شہر وسایا میں

— سجاد رضا